این نوشتن ها، این خود خالی کردن و عقده گشائی ها، چه نتیجه ای در بردارد؟ در دنیای وبلاگ های ایرانی، هر کسی از چیزی می گوید. عده ای از سیاست و حکومت و اقتصاد می گویند و عده ای از عشق و محبت و دوستی ، عده ای ازورزش و بهداشت می نویسند، و عده ای  از مذهب و اخلاق، عده ای از جامعه، و عده ای از تصاویر دختران ایرانی! و جالبترین قسمت خواندنی وبلاگ ها، ستون نظرات وبلاگ ها می باشد، که بسیاری از نظرات ارائه و ارسال شده، اصلا در رابطه با موضوع عنوان و مطرح شده نیست.

یک رایانه، یک کارت اینترنت و یک تلفن و طراحی یک وبلاگ، و وبگردی بهمین آسانی و ارزانی شروع می شود، اما این همه نوشتن و وقت گذاشتن و انرژی و هزینه صرف کردن، برای رسیدن به چه هدفی انجام می گیرد؟

گاه، بعلت آنچه که در جامعه نامش فرهنگ و ضد فرهنگ است، وبگردی به ولگردی در کوچه و خیابان شبیه می شود، و گاه صفحه وبلاگ ها، که می توانند، هر کدام تخته سیاه کلاسی باشند! فروتنامه، نقش دیوار توالت عمومی ها را ایفاء می کنند.

می نویسیم! می گوییم! فریاد می زنیم. اما براستی برای چه؟ در این جزیره تنهایی، ما بدنبال چه می گردیم، و سعی داریم که چه چیز را تغییر دهیم؟! و چه موضوع و اصلی را ثابت کنیم؟!

کسی که قادر به استفاده از رایانه و ورود به دنیای وب است، نمی تواند انسان بی سواد و ناآگاهی باشد، اما این شاخص ترین چهره های نخبه ایرانی، که وارد دنیای وب می گردند، چه حرفی برای گفتن دارند، و بدنبال چه می گردند؟

هر وبلاگ، مراجعه کننده محدود و معدودی دارد، و اما این هزاران هزاران سرگردانی که شب بیدارند، و در شب می نویسند، جرا در یک نقطه و مرز مشترک، به هم نمی رسند؟!

مدام در هر لحظه، صفحه نخست بلاگفا تغییر می کند، نامهایی با شتاب می روند و نامهایی با شتاب می آیند، و هیچ نامی بیش از یک دقیقه در صفحه نخست بلاگفا دوام نمی آورد، و ما کاوشگرانه، در بین نام ها و عنوان ها، برای پیدا کردن همراه و همزبانی، بدنبال نام و عنوان آشنایی می گردیم، و همیشه هم، نام و عنوانی هست، که ما را بخود جذب و جلب کند.

و افسوس! که با همه دقت و توجه، بارها و بارها در انتخاب اشتباه می کنیم، و پشت پنجره ای  را که با یک کلیک باز می کنیم، آن تصویری که فکر می کردیم می بینیم و وجود دارد، نمی بینیم.

سرگردانیم. و اما! حرفی برای گفتن داریم، لیک، واقعا خود نیز نمی دانیم که چرا هستیم و چرا می نویسیم!...